I oto jestem
Stoję pośrodku
Swojego małego piekła
Ale przecież
Nie rozmiar się liczy
Sam też
Nie jestem święty
Gdybym był
Pewnie
Nie byłoby mnie tutaj
Mam jednak nadzieję
Że to ma jakiś cel
I za trzy dni
Dostanę wieczną kartę wstępu
Do Krainy Świętego Spokoju
Swoje życie
Wyjąłem z miksera
Jest jak koktajl zrobiony
Ze snów i koszmarów
Z marzeń i lęków
Gorzko-słodkie w smaku
Z wyglądu nic ciekawego
Dobre? Złe?
Ciepłe? Zimne?
Nie wiem
Ciężko stwierdzić
Dziwne
Nie gotowe
Niedogotowane
Gdzie ósmy kolor
Rozpoczyna swój bieg
Gdzie świat się kończy
Wielkim wodospadem
Tam jestem
I żyję niespokojne swe życie
Pośród magii i wiatru
Szybszego od światła
Dokarmiam bogów
Gdy mówię że wierzę
Samą swą myślą
Kształtuję swój świat
Z kosmicznej pustki
Wyłapuję idee
Które we mnie
Mogą dorastać
Zasypiam
Dziesiątki myśli
Zupełnie niepotrzebnych
Układam pod głową
Jak poduszkę
Powoli odpływam
Po spokojnych wodach
Na łodzi zbudowanej ze snów
Rozluźniam zmęczone ciało
Nic mnie już nie powstrzyma
Nic nie zmusi mnie
Żebym podniósł się
I jakoś powstrzymał sen
Zasypiam
Nie dokończę już nawet zdania
Jest mi po prostu zbyt…
Najmniejsze psy
Najgłośniej szczekają
Jak głosi powiedzenie
Ci którzy nie mają pojęcia
Najwięcej krzyczą o sprawie
Tak pokazuje życie
Dlaczego jednak ci którzy
Najczęściej mówią by rozmawiać
Są w trudnych chwilach najmniej rozmowni?
Tyle razy słyszałem już
“Bujaj się” od ludzi różnych
Że w końcu rozpiąłem hamak
Między słońcem i księżycem
Zawieszony między nimi
Głaszczę stopą czubki drzew
Na szczytach gór
Stawiam kolejne filiżanki kawy
Bujam się i świetnie się bawię
Gdy wiatr głaszcze moją twarz
Bujam się i zapominam w lekturze
Fabuła “Życia” zupełnie mnie wciągnęła
Kiedy przyjdzie mi
Zmierzyć się ze Strachem
Stanąć z nim twarzą w twarz
Będę się bać
Ale choćbym musiał
Przykuć się kajdanami
Do miejsca w którym stoję
Nie ucieknę
Przeciwstawię się mu
Mierząc się sam ze sobą
Wygram pojedynek spojrzeń
Bez mrugnięcia okiem
I pokonam Strach
I więcej nie będę się bać
Podium zwycięzcy tej walki
Jest tam gdzie Strach nie ma wstępu
Z reguły nie obiecuję
Kiedy przyrzekam
Robię to z uśmiechem
Ślubując śmiech
Kiedy płaczę
Dbam o to
By płynęły
Jedynie łzy szczęścia
Choruję
Na chroniczny dobry humor
Z częstymi napadami
Serdecznego śmiechu
Tak to choroba zakaźna
Z wieloma powikłaniami
Skutkuje poprawą jakości życia
Patrzeniem w słońce przez chmury
Są rzeczy
O których nikt nie mówi
Przynajmniej nie na głos
I nie każdemu
Te rzeczy rosną
W ciszy sumienia
Krzyczą tylko wtedy
Gdy mają już dosyć
Poukrywane gdzieś
Byle jak najdalej
Od świadomości
Od rzeczywistości
Karmimy je ciągle
Resztkami uwagi
Przygrywamy na nerwach
Nutą zainteresowania
Są takie rzeczy
Które chcemy zapomnieć
Ale im bardziej chcemy
Tym bardziej pamiętamy
Jesteśmy więźniami
Wyrzutów sumienia
Nie my je ukrywamy
Lecz kryjemy się przed nimi
Być może przyjdzie taka chwila
Kiedy umilknę zamiast szeptać
Kiedy zamiast krzyczeć
Usiądę w ciszy i samotności
Znikną gdzieś moje uśmiechy
Których będziesz wciąż szukać
Znikną barwne słowa
Zostanę cisza i ja
Duet którego spotkać
Nie życzę nikomu
Który tylko ty
Możesz pokonać
Kto szuka ten znajdzie
Mówią i mają rację
Rozpoznasz moje słowa
Gdy tylko spojrzysz na nie
Dzięki tobie znów odżyję
Znajdę sens i siebie
Odzyskam wiarę
Że jeśli chcę to mogę
